Zbehja e kujtesës institucionale: Kur portreti i Presidentit Rugova largohet nga vendi i tij i nderit

Vendimi i fundit për të hequr fotografinë e Presidentit Historik, dr. Ibrahim Rugova, si dhe të Deklaratës së Pavarësisë nga hapësirat e Presidencës, ka ngjallur reagime të forta, duke u cilësuar si një veprim që tejkalon çdo normë të zakonshme të funksionimit institucional. Një veprim i tillë nuk mund të konsiderohet thjesht si një ndryshim i ambientit apo i arredimit të brendshëm. Përkundrazi, ai shihet si një goditje e drejtpërdrejtë ndaj kujtesës kolektive dhe një tentativë e paramenduar për t'i privuar institucionet nga identiteti i tyre themeltar i shtetndërtimit. Kritikat më të ashpra adresohen ndaj qasjes kontradiktore të udhëheqjes aktuale politike. Sipas qëndrimeve të shprehura, të njëjtët aktorë politikë, të cilët nuk ngurrojnë të bëjnë kompromise për ndarjen e pushtetit dhe që vizitojnë e përulen para varrit të dr. Ibrahim Rugovës sa herë që synojnë të sigurojnë mbështetjen elektorale, zgjedhin t'i trajtojnë simbolet e tij si elemente të papërshtatshme sapo vendosen në zyrat e rehatshme. Kjo situatë nxjerr në pah një deficit të thellë të vizionit politik dhe institucional nga ana e udhëheqjes së pranishme. Presidenca mbetet një pronë publike e qytetarëve dhe jo një hapësirë private, ndaj largimi i figurave që gëzojnë respekt ndërkombëtar në institucione si Parlamenti Evropian apo Shtetet e Bashkuara të Amerikës dëshmon një mungesë serioziteti shtetëror. Përtej imazhit që u përcillet delegacioneve ndërkombëtare dhe vetë qytetarëve – ku institucionet paraqiten të zhveshura nga rrënjët e tyre historike – theksohet se përpjekjet për të minimizuar rëndësinë e figurës së Ibrahim Rugovës dhe të aktit të 17 Shkurtit 2008 janë të dështuara. Trashëgimia e tyre mbetet e ngulitur thellë në themelet e shtetësisë, ndaj kthimi i menjëhershëm i këtyre simboleve në vendet e tyre të merituara nuk përbën thjesht një preferencë, por një detyrim të pashmangshëm kombëtar.