Një dedikim prekës për amësinë dhe forcën e kujtimit: E vetmja dritë që më mban gjallë

Në udhëtimin e jetës sime kam ndeshur dhe njohur portrete të shumta grash e nënash, por vetëm pak prej tyre mbartnin ngjashmërinë tënde. Që në fëmijëri, me një imagjinatë të brishtë, kam kërkuar kudo që copëza të figurës sate të shfaqeshin tek të tjerët, për të më sjellë sadopak pranë teje. I shurdhët ndaj realitetit dhe i humbur në një botë pa lodra, thërrisja pa reshtur emrin tënd në çdo cep. Jam endur në këtë univers të zbrazët, duke u kapur pas shpresës së vetme se do të ndeshja qoftë edhe një shenjë të vetme nga ti. Nuk di me saktësi çfarë ke përjetuar në zemrën tënde të ndjeshme, o e shtrenjta ime, kur ai çast fatal na ndau përfundimisht. Megjithatë, brenda çdo dhembjeje mbaja një tjetër plagë të fshehur: atë të jetës në vetmi, mes lodhjes dhe mungesës së çfarëdo shprese. Po e përsëris, kam parë shumë fytyra nënash ndër vite, me buzëqeshje në sy dhe shpirt prej Mona Lize, por asnjëra nuk arriti të më falte atë ndjesi ngrohtësie që kërkoja çdo ditë të jetës sime. Ky makth ka qenë jashtëzakonisht i gjatë dhe sfidues, dhe nuk gjej fjalët e duhura për ta përshkruar plotësisht. Megjithatë, për një gjë jam plotësisht i bindur dhe pa asnjë droje e dëshmoj: ti je e vetmja dritë që ndriçon ekzistencën time sot!