Fitorja dërrmuese e Demokratëve në SHBA: Pse zgjedhjet e mesmandatit u kthyen në një bumerang për Donald Trump?

Suksesi i Partisë Demokratike në zgjedhjet e mesmandatit në Shtetet e Bashkuara të Amerikës përbën një goditje të rëndë për presidentin Donald Trump, i cili e personalizoi fushatën duke e shndërruar atë në një plebishit për figurën e tij. Në një analizë të thelluar, shtypi amerikan shqyrton mesazhet e qarta që qytetarët i dërguan kreut të shtetit, si dhe peshën që ky rezultat do të ketë në rrjedhën e ardhshme të politikës amerikane. Sipas të dhënave, gjatë muajve të fundit, Trump u bëri thirrje zgjedhësve plot 47 herë që ta konsideronin emrin e tij sikur të ishte fizikisht në fletëvotim. Megjithatë, përgjigja e elektoratit ishte krejt ndryshe nga ajo që priste kreu i Shtëpisë së Bardhë. Përparimi i demokratëve në garat për Kongresin u shtri edhe në zona që tradicionalisht njiheshin si kështjella republikane, duke dëshmuar se Trump mund të ketë humbur një pjesë të konsiderueshme të autoritetit mbi koalicionin e qytetarëve që e mbështetën dy herë drejt fitores presidenciale. Pakënaqësia e popullsisë, sipas pasqyrës analitike, lidhet ngushtë me kostot e larta të karburanteve, konfliktin e zgjatur me Iranin që nuk po gjen zgjidhje, si dhe me pretendimet rreth përfitimeve financiare të presidentit dhe rrethit të tij të besuar. Një pjesë e atyre që dikur i patën dhënë një shans Trumpit për të sjellë ndryshimin e premtuar, kësaj radhe ose votuan kundër emërtimeve republikane, ose preferuan të bojkotonin procesin duke mos dalë fare në votime. Sipas vlerësimeve të publikuara, në orët e hershme të mëngjesit të së mërkurës, epërsia e demokratëve në shkallë vendi për Dhomën e Përfaqësuesve parashikohej të arrinte rreth 13 pikë përqindjeje. Kjo shënon hendekun më të madh mes dy forcave kryesore politike në zgjedhjet legjislative që nga viti 1976, duke lënë pas madje edhe triumfet e republikanëve në vitet 1994 dhe 2010. “Marzhi i përgjithshëm i fitores për demokratët tregon se, megjithëse presidenti amerikan ka ende dy vjet në detyrë dhe potencial të konsiderueshëm për të ushtruar ndikim politik, amerikanët po shënojnë fillimin e fundit të epokës Trump”, vlerësohet në artikull. “Unë nuk isha në fletëvotim” Donald Trump u mundua ta zhvlerësonte disfatën e partisë së tij, duke këmbëngulur se rezultati nuk përbën një refuzim personal, pasi emri i tij nuk garonte zyrtarisht. Në një prononcim dhënë mbrëmjen e së martës, ai u shpreh: “Unë nuk isha në fletëvotim dhe, për shkak se nuk isha në fletëvotim, nuk mblodhëm mjaftueshëm njerëz për të votuar”. Ndonëse ky ishte arsyetimi i tij, shtypi shton se një numër i madh republikanësh mbeten dyshues ndaj kësaj mbrojtjeje, duke qenë se e gjithë fushata ishte mbështetur hapur te profili i presidentit. Ndërhyrjet personale të Trumpit në fushatë Sipas analizës, vetë kreu i shtetit mbart përgjegjësi direkte për disa nga elementët kyç që kushtëzuan epilogun zgjedhor. Ishte pikërisht Trump ai që vendosi të ndizte motorët e luftës me Iranin, duke trazuar tregjet globale të energjisë dhe duke çuar në shtrenjtimin e karburanteve. Ai përzgjodhi kandidatët, përcaktoi temat, skicoi strategjinë dhe kërkoi bindje të verbër nga bashkëpartiakët, ndërkohë që disa prej tyre shprehnin frikë për faturën e një shkëputjeje prej tij. Gjithashtu, zërat kritikë nuk munguan as për pikëpyetjet rreth integritetit etik të marrëveshjeve tregtare dhe begatisë personale të presidentit përgjatë ushtrimit të mandatit të tij zyrtar. Një ilustrim i qartë i dëmit nga përfshirja e tij direkte ishte rënia e dy pretendentëve republikanë për Senatin, të cilët Trump i mbështeti haptazi duke anashkaluar figura të tjera që kishin shanse më të larta fitoreje në shtete me ngjyrim të theksuar konservator: Ken Paxton në Teksas dhe Darlene Graham në Karolinën e Jugut. Në përfundim, analiza nënvizon se një pjesë e madhe e votuesve ndienin se ishin tradhtuar nga premtimet e pambajtura të administratës, të cilat kishin ngjallur pritshmëri të mëdha për ndryshime rrënjësore.