Ndryshimet në Uashington: Pse Kosova duhet domosdoshmërisht të ruajë balancën mes demokratëve dhe republikanëve

Pas procesit zgjedhor në Shtetet e Bashkuara, panorama politike në Uashington ka pësuar transformim të menjëhershëm. Sipas agjencisë Associated Press, demokratët kanë siguruar kontrollin e Dhomës së Përfaqësuesve dhe Senatit, duke rrëmbyer mandate që dikur mbaheshin nga republikanët në rajone kyçe si Teksasi, Ohajo, si dhe Karolina Veriore dhe Jugore. Nga ana e tij, presidenti Trump ka bërë të ditur se do t'i respektojë rezultatet e votimit, ndërkohë që ka theksuar se do të shfrytëzojë të drejtën e vetos. Për Prishtinën zyrtare, sfida thelbësore nuk qëndron te fituesi i zgjedhjeve, por te gatishmëria për të komunikuar në mënyrë të barabartë me të dyja krahasimet politike në SHBA. Aleanca strategjike e Kosovës nuk ka qenë kurrë monopol i një force të vetme politike. Ndërhyrja e NATO-s në vitin 1999 u udhëhoq nga një president demokrat, ndërsa shpallja e pavarësisë në vitin 2008 u njoh nga një administratë republikane. Mbështetja e fuqishme për çështjen shqiptare në Kongresin amerikan ka ardhur ndër vite nga personalitete të të dyja krahëve, nga Bob Dole te Eliot Engel. Ky konsensus dypartiak përbën asetin më të çmuar diplomatik të vendit jashtë kufijve, i cili nuk duhet rrezikuar për hir të simpative të çastit, qoftë nga udhëheqësit në Prishtinë apo nga diaspora. Me konfigurimin e ri, Kongresi do të luajë një rol edhe më të fuqishëm. Duke mbajtur shumicën në të dyja dhomat, demokratët do të kenë një mundësi më të madhe mbikëqyrjeje mbi politikën e jashtme të ekzekutivit amerikan. Komisionet parlamentare, seancat dëgjimore dhe rezolutat do të përcaktojnë qasjen ndaj Ballkanit Perëndimor. Kjo përbën një dritare mundësish për Kosovën, e cila duhet të rikthejë Dialogun Strategjik me Uashingtonin dhe të sigurojë mbështetës të zëshëm në Kapitol Hill, pavarësisht përkatësisë partiake. Zhvillimet në rajon e bëjnë këtë qasje të domosdoshme. Me largimin e Vuçiqit nga pushteti në Beograd dhe krijimin e një qeverie të re, krijohet një terren ku trysnia amerikane për njohjen e Kosovës mund të japë rezultate konkrete. Megjithatë, ky ndikim kërkon angazhim aktiv, argumente të forta dhe besueshmëri të lartë. Kosova duhet të pozicionohet si një partner i besueshëm që mban premtimet, e jo si një palë që vepron e shkëputur nga aleatët. Në rrafshin diplomatik, faza e re kërkon profile me përvojë dhe njohuri të thella të funksionimit të Kongresit. Diskutimet e fundit rreth emërimeve me baza familjare apo partiake në misionet diplomatike, përfshirë atë në Uashington, përbëjnë një shqetësim madhor. Një përfaqësim i dobët në kryeqytetin amerikan i kushton shtetit shumë më tepër sesa çdo polemikë e brendshme politike. Komuniteti shqiptaro-amerikan ka dëshmuar se di të shërbejë si një urë e fortë lidhëse mes republikanëve dhe demokratëve. Institucionet e Kosovës duhet të ndjekin të njëjtin standard. Edhe pse përbërja e Kongresit ndryshon çdo dy vjet, partneriteti jetik me Shtetet e Bashkuara duhet të mbetet i palëkundur.