Thirrje për ruajtjen e trashëgimisë shpirtërore: Të mos lejojmë që mashtrimi të mbytë vlerat e të parëve

Ekzistojnë fryte që mbillen në tokë dhe fara që gjejnë vend në zemrën e njeriut. Të parat rriten falë shiut, diellit dhe mundit të bujkut, ndërsa të dytat ushqehen me besim, dashuri dhe të vërtetë. E para na siguron bukën e përditshme, kurse e dyta na ndihmon të kuptojmë domethënien e jetës. Kur fara e besimit përcillet ndër breza, ajo shndërrohet në një trashëgici të çmuar dhe në një përgjegjësi të madhe. Prandaj, secili prej nesh duhet të shtrojë pyetjen se çfarë ka trashëguar nga të parët dhe çfarë do t'u lërë pasardhësve. Si meshtar i Kishës Katolike, këtë dilemë e përjetoj thellësisht në ndërgjegjen dhe në shërbesën time. Sa herë që ndalem para altarit të Hyjit, në lutjet e mia përfshij jo vetëm shqetësimet dhe shpresat e besimtarëve të sotëm, por edhe kujtimin e paraardhësve tanë. Kujtoj familjet që e ruajtën fenë në kohë mjaft sfiduese, nënat që u Mësuan fëmijëve lutjet e para dhe etërit që e mbajtën gjallë besimin në momente kur jeta kërkonte sakrifica të mëdha. Paraardhësit tanë, që nga koha e apostujve dhe rrënjosjes së hershme të krishterimit në trojet tona, e kanë mbjellë farën e fesë katolike në ndërgjegjen e tyre. Kjo farë, e ushqyer ndër shekuj përmes lutjes, qëndresës dhe besnikërisë ndaj Hyjit, ka mbijetuar përballë stuhive të shumta historike. Ajo nuk përbënte thjesht një përkatësi fetare, por një dritë shpirtërore që ndihmoi të parët tanë të ruanin dinjitetin, ndërgjegjen dhe shpresën. Megjithatë, trashëgimia e besimit nuk është një pasuri për t'u kyçur në arkën e kujtimeve, por ngjan me një tokë që kërkon punim të vazhdueshëm. Bujku nuk mund të mbështetet përgjithmonë te frytet e mbledhura nga paraardhësit e tij; ai duhet ta lëvrojë sërish tokën, të kujdeset për farën dhe të presë me durim frytin e punës së vet. E njëjta gjë vlen edhe për fenë: nëse ajo mbetet vetëm një relike e së kaluarës, pa u reflektuar në jetën e përditshme, rrezikon të humbasë gjallërinë e saj. Besimi i trashëguar nga etërit duhet të shndërrohet në një besim të jetuar nga ne. Kjo dëshmohet përmes ndershmërisë në fjalë, drejtësisë ndaj të tjerëve, ndihmës për të varfrit, faljes ndaj atyre që na lëndojnë dhe guximit për të mbrojtur të vërtetën. Siç na mëson edhe Ungjilli, pema e mirë njihet nga frytet e saj, ndaj nuk mjaftohet askush me rrënjë të shëndosha nëse jeta e përditshme nuk prodhon fryte të mira. Në këtë pikë lind një shqetësim i thellë shpirtëror dhe njerëzor. Do të ishte plotësisht absurde që ne, bijtë e atyre që e ruajtën me aq mund e sakrificë farën e së vërtetës, të pranonim frytet e mashtrimit, gabimin dhe egjrën. Kjo do t'i ngjasonte një bujku i cili, pasi trashëgon një arë me grurë cilësor, e le atë të mbulohet nga barërat e këqija. Në Ungjillin e Mateut, Jezusi flet për grurin dhe egjrën që rriten krah për krah në të njëjtën arë, duke na kujtuar se në jetën njerëzore e mira dhe e keqja shpesh bashkëjetojnë. Edhe në ndërgjegjen tonë mund të lulëzojë fara e së vërtetës, por njëkohësisht mund të depërtojë egjra e mashtrimit, ndaj vigjilenca është e domosdoshme. Kjo e fundit nuk shfaqet gjithmonë hapur; nganjëherë ajo maskohet si një përfitim i lehtë, një gënjeshtër e vogël e padëmshme, krenari që refuzon pranimin e gabimit apo dëshirë për sukses pa zgjedhur mjetet, duke e gërryer ngadalë ndërgjegjen e njeriut.