Rrënjët e pabarazisë: Pse edukimi familjar përcakton fatin e barazisë gjinore në shoqëri

Parimet e barazisë gjinore ndërmjet djemve dhe vajzave duhet të rrënosen që në ambientin shtëpiak, për t'u forcuar më pas në çdo institucion arsimor, nga kopshtet e deri në universitete. Meshkujt në shoqërinë tonë duhet të kuptojnë qartë se mungesa e dashurisë, drejtësisë dhe barazisë pamundëson ndërtimin e një familjeje të shëndoshë dhe të një shoqërie të lumtur. Zakonisht, praktikat e padrejtësisë dhe diskriminimit që kultivohen brenda mureve të shtëpisë reflektohen më vonë edhe në strukturat shtetërore, subjektet politike dhe tregun e punës. Fenomene tragjike si dhuna fizike, nënshtrimi apo edhe aktet ekstreme të vrasjeve shpesh e kanë zanafillën te mënyra e edukimit në fëmijëri. Jo rrallëherë, gruaja shqiptare përballet jo vetëm me detyrën e rritjes së fëmijëve, por edhe me sfidën e riedukimit të bashkëshortit, i cili mund të ketë rënë pre e një forme të shpëlarjes së trurit, duke u kushtëzuar të jetojë sipas pritshmërive të rrethit dhe prindërve e jo sipas dëshirave të tij dhe të familjes së re. Në raste të caktuara, ai mund të jetë ushqyer me idenë e gabuar se gjinia mashkullore i jep atij autoritetin e pakontestueshëm për të dominuar dhe nënshtruar të afërmit e tij. Nënat mbajnë një përgjegjësi thelbësore: shmangien e favorizimit të djemve dhe krijimin e iluzionit se ata gëzojnë më shumë privilegje se vajzat. Prindërit që ndjekin këtë qasje, pa e kuptuar, hapin rrugë për sfida serioze që do të rëndojnë mbi vetë fëmijët, familjen dhe mbarë shoqërinë. Në mjedisin familjar merr jetë dashuria. Po aty lind dhe kultivohet diskriminimi. Shtëpia është vendi ku mësohet barazia. Aty ndërtohet themeli i drejtësisë. Respekti reciprok nis nga vatra familjare. Nëse zhvillohemi në rrethana ku barazia perceptohet si cenim i traditave apo si dukuri negative, anashkalojmë faktin se aty ku mbretëron dashuria e vërtetë, nuk ka hapësirë për dhunë dhe nënshtrim. Këto dy elemente përjashtojnë njëri-tjetrin: prania e dhunës asgjëson dashurinë, ndërsa dashuria e vërtetë nuk njeh dhunë. Çdo individ që ndjen dashuri të sinqertë, shmang çdo mundësi për t'i shkaktuar dhimbje apo për të dominuar mbi partnerin e tij. Kur një djalë rritet me vetëdijen se është plotësisht i barabartë me motrën e tij, ai ka shumë më tepër gjasa që në të ardhmen të tregojë respekt ndaj gruas, të formojë një familje solide dhe të kontribuojë aktivisht në një shoqëri më të drejtë.