Tri dekada pa gjurmë dhe drejtësi: Apeli i dhimbshëm i familjes Hoxha për Remziun

Ka mbushur plot 31 vjet periudha e pritjes dhe e dhimbjes për familjen e veprimtarit të shquar të çështjes kombëtare, Remzi Hoxha, i cili u shkëput dhunshëm nga puna e tij në kryeqytet më 21 tetor 1995. Edhe pas kalimit të tri dekadave, fati i eshtrave të tij mbetet një enigmë e dhimbshme, ndërsa të afërmit vazhdojnë të trokasin në dyert e institucioneve vendase për të kërkuar llogaridhënie dhe drejtësi të munguar. Kërkesa kryesore e familjarëve mbetet zbardhja përfundimtare e ngjarjes dhe gjetja e vendndodhjes së mbetjeve mortore, me synimin e vetëm për t'i siguruar një vendprehje të merituar. Me rastin e këtij përvjetori të errët, i biri i tij, Ardian Hoxha, ka përsëritur thirrjen urgjente drejtuar sistemit të drejtësisë në vend, duke kërkuar ndriçimin e plotë të rrethanave dhe përcaktimin e vendit ku ndodhet trupi i të atit. “Më 21 tetor 1995, babai im, Remzi Hoxha, u rrëmbye nga vendi i tij i punës në mes të Tiranës, në pikë të ditës, nga njerëzit e SHIK-ut të Sali Berishës. U torturua, u vra dhe trupi i tij u zhduk. Këtë e ka thënë gjykata shqiptare me vendim të prerë. Pra shteti e di kush e mori, kush e torturoi dhe kush e vrau. Vetëm një gjë nuk na e thotë prej 31 vitesh: ku e kanë lënë”, ka deklaruar Ardian Hoxha. Në thirrjen e tyre publike, familjarët kërkojnë nga instancat shtetërore ndërmarrjen e hapave konkretë dhe vendimtarë. Vëmendja është fokusuar te Prokuroria dhe Prokuroria e Posaçme kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar (SPAK), ku kërkohet hapja zyrtare e arkivave të ish-Shërbimit Informativ Kombëtar (SHIK), rinisja e operacioneve të kërkimit në terren, si dhe marrja në pyetje e çdo personi që mund të ketë dijeni për këtë ngjarje të rëndë. Njëkohësisht, Ardian Hoxha i është drejtuar me një thirrje të hapur edhe kryeministrit të vendit, duke i kërkuar të thyejë heshtjen për një plagë që rëndon prej tridhjetë vjetësh mbi supet e familjes. Sipas tij, kjo kërkesë nuk mbart prapavijë politike apo dëshirë për hakmarrje, por përfaqëson të drejtën elementare njerëzore për të njohur të vërtetën dhe për t'i dhënë babait një varr ku të prehet. Remzi Hoxha, me origjinë nga Maqedonia e Veriut dhe kontribut të çmuar si veprimtar kombëtar, ishte vendosur për të jetuar në Shqipëri që nga viti 1992. Më 21 tetor 1995, ai u mor peng nga persona të panjohur me rroba civile, ndërsa automjeti i përbërë në operacion u lidh ngushtësisht me strukturat e SHIK-ut të asaj kohe. Sipas gjetjeve të hetimeve gjyqësore, u konkludua se Hoxha kishte ndërruar jetë në tetor të vitit 1995 si pasojë e dhunës dhe torturave të ushtruara nga efektivë të shërbimit sekret, megjithëse trupi i tij nuk u zbulua kurrë dhe vendndodhja e eshtrave mbetet e panjohur. Në nëntor të vitit 2012, Gjykata për Krimet e Rënda dha vendimin duke dënuar në mungesë Ilir Kumbaron me 15 vjet heqje lirie për përfshirjen e tij në rrëmbimin dhe eliminimin e Remzi Hoxhës. Ndërkohë, Ardian Sefgjini dhe Avni Koldashi u shpallën fajtorë nga drejtësia, por arritën të përfitonin nga amnistia.