Aleanca e çuditshme: Si po bashkohen ekstremet ideologjike nën hijen e vizionit të Aleksandr Duginit

Aleksandr Dugin, ideologu rus i njohur për doktrinën e tij euroaziatike, mbetet arkitekti i një ëndrre gjeopolitike ku Rusia shndërrohet në një pol global pushteti, duke sfiduar hapur hegjemoninë amerikane dhe parimet e demokracisë liberale perëndimore. Rëndësia e tij nuk kufizohet vetëm te nostalgjia për perandoritë e kaluara, por përqendrohet te përpjekja për të shkundur themelet e besimit të Perëndimit te vlerat e veta. Në këtë skenar shpaloset një tragjikomedi politike ku bashkëjetojnë forca që, në rrethana të tjera, do të ishin armiq të përbetuar. Nga njëra anë, neonazistët dhe neofashistët kërkojnë rikthimin e sistemeve autoritare, ndërsa nga ana tjetër, segmente të së majtës radikale e shohin NATO-n dhe Uashingtonin si burimin kryesor të së keqes botërore. Kësaj tabloje i shtohen nacionalistët, që synojnë gërryerjen e rendit evropian nga brenda, dhe ekstremistët fetarë, të cilët përdorin fanatizmin për të minuar shoqëritë demokratike. Megjithëse këta aktorë kanë axhenda krejtësisht të kundërta – ku shpesh njëri nuk do të mbijetonte dot nën regjimin që ëndërron tjetri – ata shërbejnë si mjete për të njëjtat pasoja: polarizimin e skajshëm shoqëror, degradimin e institucioneve dhe zbehjen e besimit tek demokracia liberale. Ky paradoks bëhet edhe më i qartë në simpatinë që shumë prej këtyre rrymave shfaqin ndaj figurave si Donald Trump apo Vladimir Putin. Për disa, Trumpi përfaqëson revoltën kundër elitave, ndërsa për të tjerë është mishërim i autoritarizmit. Putin, nga ana tjetër, shihet si simboli i sfidës ndaj rendit perëndimor. Shembuj si Viktor Orbán, Robert Fico apo Milorad Dodik ilustrojnë më së miri këtë ndërthurje mes nacionalizmit, përplasjes me institucionet liberale dhe afrisë politike me Moskën. Ndonëse motivet e tyre ndryshojnë, qëndrimet e tyre përkojnë në mënyrë të përsosur me interesat strategjike të Kremlinit. Ideologjia e Duginit shërben këtu si një ombrellë, ku nuk kërkohet unitet mendimi, por thjesht një qëllim i përbashkët: dobësimi i kundërshtarit të përbashkët perëndimor. Kjo nuk nënkupton se Dugin kontrollon çdo lëvizje apo se çdo kritik i Perëndimit është agjent rus. Megjithatë, kjo dinamikë shpjegon pse Moska investon në thellimin e përçarjeve ekzistuese përmes propagandës dhe operacioneve të ndikimit. Provat e kësaj ndërlidhjeje nuk mungojnë; siç ishte rasti i vitit 2014, kur partia e Marine Le Pen në Francë siguroi një kredi prej 9,4 milionë eurosh nga një institucion financiar rus. Ky fakt dëshmon për një lidhje konkrete financiare, edhe pse nuk vërteton në mënyrë absolute kontrollin e drejtpërdrejtë të Kremlinit mbi këto forca politike.