Lara Colturi në prag të sezonit të ri: Kupa e Botës është bërë shtëpia ime e dytë

Në prag të nisjes së edicionit të ri të Kupës së Botës në ski për sezonin 2026-2027, i cili do të çelë siparin këtë fundjavë në Soelden, skiatorja kuqezi Lara Colturi ka dhënë një intervistë ekskluzive për “Eurosport”. Edhe pse në nëntor ajo mbush 20 vjeç, sportistja tashmë gëzon një bagazh të rëndësishëm eksperiencash dhe ka regjistruar rezultate mbresëlënëse në elitën botërore. Pasi është ngjitur plot shtatë herë në podium mes sllallomit dhe sllallomit gjigant, ambiciet e talentit shqiptar njohin vetëm rritje. Kjo e ka shndërruar atë në një nga figurat më të ndjekura dhe më premtuese të sporteve të dëborës për këtë dimër. Duke iu drejtuar pyetjes mbi ndryshimet e saj si atlete dhe si njeri pas tri deri në katër sezoneve në elitë, ajo u shpreh: “Vetëm tani po e kuptoj se ky është tashmë sezoni im i pestë në Kupën e Botës. Në një farë mënyre, ky mjedis është bërë shtëpia ime. Kam marrë pjesë në mbi 60 gara dhe jam rritur jashtëzakonisht shumë. Kalova direkt nga kategoria e ‘fëmijëve’ në Kupën e Botës. Jam rritur së bashku me familjen dhe ekipin tim, dhe kjo është ajo që ka më shumë rëndësi për mua.” Lidhur me hapin më të madh përpara që ka hedhur, Colturi veçoi zhvillimin e saj personal: “Do të përqendrohesha më shumë te ana personale. Si individ, kalimi nga mosha gjashtëmbëdhjetë në njëzet e katër vjeç është një periudhë e gjatë. Përballja me një dëmtim gjatë kësaj kohe më ndihmoi vërtet të rritesha; jam bërë shumë më e pavarur. Këtë vit u largova nga shtëpia dhe e kalova të gjithë verën e vetme. Kjo më bëri të kuptoj se jam vërtet e aftë të jem e pavarur, të menaxhoj jetën time dhe të marr vendimet e mia. Në të njëjtën kohë, më vjen mirë që prindërit e mi më mbështesin në këtë.” Në lidhje me sfidën e ndarjes së marrëdhënies familjare nga ajo profesionale, skiatorja pranoi se kjo nuk është gjithmonë e lehtë: “Nuk është e lehtë të vësh një vijë ndarëse midis momenteve kur jemi thjesht një familje, ku ata janë prindërit e mi dhe unë vajza e tyre, dhe momenteve kur jemi në pistë, ku unë jam atletja dhe ata janë trajnerët e mi. Megjithatë, jemi përmirësuar shumë vitet e fundit. E kuptoj se nuk është e lehtë as nga këndvështrimi i tyre, veçanërisht këtë vit, pasi do të synoj më shumë shpejtësi.” Ajo shtoi gjithashtu se prania e një ndihme të jashtme ka qenë e nevojshme për të shmangur ngarkesën emocionale: “Kuptuam se, duke qenë se ata janë të përfshirë emocionalisht, kishte kuptim të përfshinim dikë tjetër, një person të jashtëm, i cili mund t’i vëzhgojë gabimet teknike dhe çështjet e tjera në mënyrë më objektive, pa atë lloj përfshirjeje emocionale. Prindërit e mi janë aty, dhe gjithmonë do të jenë, por kemi vënë re se, ndonjëherë, ana e tyre si ‘prindër’ del ende në pah.” Duke folur për pasionin e saj ndaj disiplinave të shpejtësisë, ajo theksoi rrënjët familjare dhe synimet e saj: “Për mua, shpejtësia është baza. Jam rritur me një nënë që fitoi medaljen e artë olimpike në Super-G, dhe suksesi im i parë i madh erdhi gjithashtu në Super-G, në Kampionatin Botëror për të Rinj.” “Në atë kohë, nuk kisha bërë ndonjë stërvitje intensive dhe të specializuar për shpejtësinë; në fakt, garoja në të gjitha disiplinat. Më pas, fatkeqësisht, një dëmtim më ngadalësoi paksa. Në thellësi të vetes, e kam pasur gjithmonë atë dëshirë për shpejtësi dhe jam përpjekur ta përfshij atë në stërvitjen time”, shtoi ajo. Në aspektin mendor, sportistja theksoi se ka shënuar hapa të rëndësishëm përpara: “Kam përparuar shumë edhe në këtë drejtim. Kam një vetëdije shumë më të madhe për veten. Këtë vit në Zelandën e Re, e shijova çdo moment. Në të kaluarën, shpesh bëja gabimin që shikoja shumë larg në të ardhmen, duke menduar për garat që do të vinin në tetor në vend që të përqendrohesha te ajo që duhej të bëja në moment.”