Rrëfimi i shqiptares në Belgjikë: Tri muaj biseda të fshehta në internet dhe e vërteta tronditëse në kafenenë e Gentit

Valbona nuk ishte në kërkim të një aventure të re. Pas 16 viteve martesë, ajo dëshironte vetëm një gjë shumë të thjeshtë: dikë që ta pyeste se si ishte dhe t'i kushtonte vëmendje përgjigjes së saj. Një komunikim anonim online i fali pikërisht këtë ndjesi, derisa një pasdite në një lokal në Gent, e gjithë bota e saj u përmbys krejtësisht. E ftuar të rrëfehet, 43-vjeçarja tregon se prej 19 vitesh jeton në qytetin e Gentit në Belgjikë. Ajo është e martuar prej 16 vitesh me Blerimin dhe bashkë rrisin dy fëmijë, ndërkohë që jetojnë me punë të rregullta dhe një kredi për shtëpinë. Në dukje, nga jashtë, jeta e tyre familjare dukej e qetë dhe e qëndrueshme. Çifti nuk kishte konflikte të shpeshta, as ngarkesa të rënda financiare dhe nuk kishte dijeni për ndonjë tradhti të mundshme. Megjithatë, me kalimin e kohës, martesa e tyre ishte shndërruar në një listë të ftohtë detyrash të përditshme. Pyetjet e zakonshme ishin kthyer në rutinë: Kush do t'i merrte fëmijët? Kush do t'i bënte pazaret? A ishte shlyer fatura e energjisë? Kur duhej çuar automjeti në servis? Gjatë mbrëmjeve, ata uleshin në të njëjtën hapësirë, por secili ishte i fokusuar te pajisja e tij elektronike. Kur vinte ora e gjumit, Blerimi zakonisht kthehej nga krahu tjetër dhe flinte. Ata ruanin ende një lidhje intime, por ajo ndodhte rrallë dhe gjithmonë me të njëjtin ritëm mekanik. Pa biseda paraprake, pa pritshmëri dhe pa atë ndjesinë e çmuar se dikush po të vëren dhe po të kupton vërtet. Fillimisht, ajo gjithçka ia faturonte lodhjes së përditshme. Blerimi angazhohej shumë në punë, ndërsa ajo vetë punonte me orar të plotë në administratën e një ndërmarrjeje transporti. Për më tepër, fëmijët ishin në një fazë jetësore që kërkonte kohë, investim financiar dhe durim maksimal. Por një mbrëmje, teksa po bëhej gati para pasqyrës, ajo iu drejtua bashkëshortit me një pyetje. Ai madje nuk e ngriti kokën nga ekrani i telefonit të tij. “Çfarë pyetjeje është kjo? Natyrisht që po,” u përgjigj ai. Përgjigja nuk erdhi me ton keqdashës, por ai nuk e ngriti sytë për ta parë. Ajo fjali dhe ajo mungesë vëmendjeje e lënduan shumë më tepër se një refuzim i drejtpërdrejtë. Disa javë më vonë, ajo zbuloi në internet një grup anonim ku shqiptarë që jetonin në diasporë diskutonin hapur për martesën, vetminë dhe sfidat familjare. Në fillim, ajo bënte vetëm rolin e lexueses. Derisa një natë, vendosi të linte një koment nën një profil të rremë: “Si mund të ndihesh e vetmuar kur fle çdo natë pranë të njëjtit njeri?” Të nesërmen, ajo pa se kishte marrë disa reagime, kryesisht këshilla standarde. Por mes tyre, një person i shkroi në mënyrë private: “Vetmia në martesë është më e rëndë, sepse askush tjetër nuk e dallon atë.” Personi në fjalë përdorte shkronjën “D.” si emër. Ai nuk kishte as fotografi profil dhe as ndonjë të dhënë personale. Ai thjesht i tregoi se ishte shqiptar, banonte në Belgjikë dhe kishte afërsisht moshën e saj. Në fazën e parë, bisedat e tyre mbetën te temat e përgjithshme: jeta si emigrantë, fëmijët që flisnin shqip me theks të huaj dhe prindërit që po lulëzonin në pleqëri larg tyre. Me kalimin e kohës, dialogu mes tyre mori një drejtim më personal dhe intim. Ajo i rrëfeu se i mungonte një përqafim pa ndonjë motiv të caktuar. Se i mungonte një puthje në ambientet e kuzhinës, dhe jo thjesht afësia e paracaktuar në dhomën e gjumit. Ajo i tregoi se nganjëherë vishhte një veshje të bukur dhe priste gjithë mbrëmjen me shpresën se Blerimi do ta vinte re. “D.” e pyeti se kur kishte qenë hera e fundit që ishte ndier e dëshiruar. Ai nuk i dërgoi kurrë fotografi dhe nuk përdori fjalor banal. Pikërisht kjo qasje e bëri që të lidhej shpirtërisht. Një ditë ai i shkroi se dëshira e vërtetë lind shumë përpara çdo prekjeje fizike: te mënyra se si dikush të dëgjon dhe si arrin të mbajë mend një detaj apo fjali që ia ke besuar ditë më parë. Valbona filloi t'i priste me padurim mesazhet e tij. Çdo herë që telefoni sinjalizonte, ajo përjetonte një ndjesi që i mungonte prej vitesh: një kombinim i fshehtë turpi, frike dhe emocioni të fortë. Ajo ishte e vetëdijshme se kishte nisur të kapërcente një kufi të rëndësishëm. Edhe pse nuk ishin takuar fizikisht dhe nuk kishin shkëmbyer imazhe, ajo po i besonte një burri tjetër mendimet dhe ndjenjat që nuk ia shprehte më bashkëshortit të saj. Ajo fshinte rregullisht bisedat dhe e kthente telefonin me ekranin nga poshtë sa herë që Blerimi hynte në dhomë. Në të njëjtën kohë, kjo situatë bëri që ajo ta shihte Blerimin me një pakënaqësi dhe zemërim në rritje. Çdo heshtje e tij i dukej si dëshmi se nuk e donte më, ndërsa çdo mesazh nga “D.” e forconte në bindjen se diku në botë ekzistonte një burrë që dinte ta kuptonte plotësisht.