Tensioni në Tiranë, Shqipëria kërkon llogaridhënie dhe jo dhunë e shkatërrim

Ngjarjet e fundit në kryeqytet kanë krijuar një situatë tejet alarmante që kërkon një analizë të thellë nga aspekti politik dhe shoqëror. Pamjet e pasurive publike dhe private që dëmtohen, institucioneve që bien pre e sulmeve dhe pronave të përbashkëta që digjen janë skena të rënda dhe plotësisht të patolerueshme. Këto akte nuk godasin vetëm infrastrukturën fizike, por cënojnë drejtpërdrejt mirëqenien e qytetarëve, rendin publik dhe besimin e ndërsjellë te funksionimi i shtetit. Pakënaqësitë ndaj qeverisjes janë pjesë e natyrshme e çdo sistemi demokratik. Protesta mbetet e drejtë themelore e çdo individi, ndërsa thirrjet për dorëheqje, transparencë dhe llogaridhënie institucionale janë plotësisht legjitime në një shoqëri që synon të ketë mekanizma përgjegjës. Askush nuk mund t'ua heqë qytetarëve të drejtën për të ngritur zërin, për të shprehur revoltë ndaj pushtetit dhe për të kërkuar reforma. Megjithatë, protesta dhe aktet vandale janë dy dimensione krejtësisht të ndryshme. E drejta për të protestuar nuk nënshkruan kurrë të drejtën për të shkatërruar apo djegur. Frustrimi nuk e justifikon dhunën dhe asnjë agjendë politike nuk mund të arsyetojë dëmtimin e aseteve që u përkasin të gjithë taksapaguesve. Nëse një dorëheqje kërkohet si e domosdoshme për të mirën e vendit, ajo duhet të vijë si produkt i përgjegjësisë politike, presionit qytetar përmes rrugëve demokratike dhe respektimit të parimeve kushtetuese. Përgjegjësia nuk mund të imponohet përmes flakëve në pronën publike, sulmeve ndaj objekteve shtetërore apo rrezikimit të jetës së njerëzve. Çmimi i një largimi nga detyra nuk duhet të paguhet nga i gjithë populli. Në këtë kontekst aktual, përgjegjësitë ndahen në dy palë. Nga një anë, strukturat shtetërore kanë detyrim të dëgjojnë zërin e qytetarëve, të reflektojnë mbi pakënaqësitë e ngritura, të japin llogari për vendimmarrjet e tyre dhe të veprojnë gjithmonë në funksion të interesit publik. Kur kërkohet llogaridhënie, qasja me heshtje, arrogancë apo shmangie vetëm sa bën që krizat të thellohen edhe më shumë. Në krahun tjetër, organizatorët e tubimeve, aktorët politikë dhe çdo qytetar mbajnë barrën e përgjegjësisë për mënyrën se afrimi i pakënaqësisë shprehet në praktikë. Kundërshtimi ndaj qeverisjes duhet të jetë i prerë, por në formë paqësore; aspirata për ndryshim duhet të jetë e qartë, por jo destruktive. Asnjë palë nuk del e fituar kur shkatërrohet prona, kur rrezikohet siguria fizike dhe kur gjuha e tensioneve zëvendëson tryezën e dialogut. Shqipëria ka kaluar sprova të rënda në historinë e saj dhe ka sakrifikuar shumë për të ngritur themelet e institucioneve demokratike. Për këtë arsye, çdo turbulencë politike duhet menaxhuar me maturi, duke pasur parasysh qartë se shteti dhe pasuria e përbashkët nuk i përkasin asnjë partie politike, asnjë qeverie apo grupi të caktuar interesi. Ato janë trashëgimi e të gjithë qytetarëve dhe duhet të mbrohen pavarësisht se kush ushtron pushtetin. Klasa politike nuk duhet të shfrytëzojë zemërimin popullor si instrument për përplasje, por gjithashtu nuk duhet të tentojë të shuajë zërin e pakënaqur përmes arrogancës. Demokracia funksionon vetëm kur kemi institucione që dëgjojnë, një opozitë që ofron alternativa dhe kundërshton me integritet, si dhe qytetarë që kërkojnë të drejtat e tyre pa cënuar lirinë e të tjerëve. Në thelb, Shqipëria është shumë më e madhe se çdo forcë politike, më e rëndësishme se çdo karrige pushteti dhe më e shtrenjtë se çdo interes ditor. Interesi kombëtar nuk guxon të bëhet kurrë peng i agjendave partiake, dhe e ardhmja e vendit nuk duhet të vihet në rrezik për shkak të konflikteve të radhës. Shteti shqiptar nuk ka nevojë për flakë që shkrumbojnë, por për qasje konstruktive që ndërtojnë. Vendit i duhet drejtësi, transparencë dhe institucione funksionale në shërbim të qytetarit, e jo akte shkatërrimi. Demokracia konsolidohet përmes përgjegjësisë dhe jo përmes zjarrvënies, ndërsa ndryshimi kërkon vizion dhe guxim qytetar, jo vandalizëm.