Enigma e Rasputinit: Jeta plot mistere, fuqia e errët dhe fundi i tmerrshëm i murgut diabolik

“Do të vdes mes vuajtjesh të tmerrshme”. Ndoshta Grigorij Efimoviç Rasputin i ka shqiptuar vërtet këto fjalë, duke parashikuar torturat fizike dhe hedhjen e trupit të tij në acarin e dëborës. Nëse i besojmë këtij vizioni, ai mund të ketë parë në të ardhmen se si trupi i tij do të përfundonte në lumë, do të helmohej deri në atë pikë sa t'i shpërthente truri nga rrahjet e shpejta të zemrës, dhe do të duronte goditjet e njëpasnjëshme të dhunës ekstreme që iu deshën për t'i shuar jetën dhe për të thyer ndikimin e tij. Pavarësisht nëse kjo skenë është një profeci e vërtetë apo thjesht pjesë e letërsisë pseudohistorike që ushqen faqet e internetit dhe librat ezoterikë, ajo vazhdon të tërheqë adhuruesit e okultizmit. Megjithatë, në Rusinë e periudhës para revolucionit, nuk ishte aspak e vështirë të parashikoje një fund kaq tragjik për Grigorij Efimoviç Rasputinin (1869-1916). Ky murg me shpirt të errët dhe aftësi të pashpjegueshme kishte krijuar kaq shumë armiq, saqë çdokush mund ta merrte me mend vdekjen e tij të dhunshme. Sot, ai vazhdon të zgjojë të njëjtin kuriozitet si dikur nëpërmjet librave dhe filmave, duke mbetur një nga figurat më kontroverse dhe më të mbështjella me mister të shekullit XX. Trupi i tij u nxor nga një shtresë akulli në lumin Neva, në Pjetërgrad (siç ishte ripagëzuar Shën Petërsburgu në vitin 1914), i hedhur aty me duar të lidhura dhe fytyrë të masakruar. Sytë e tij hipnotizues, të cilët dikur i përdorte për të frikësuar apo përkulur njerëzit sipas dëshirës, nuk mundën ta shpëtonin atë mbrëmje të 16 dhjetorit 1916 nga takimi i pashmangshëm me fatin e tij tragjik. E megjithatë, rrugëtimi i këtij fshatari të varfër siberian kishte qenë një ngjitje e vazhdueshme, derisa arriti deri në oborrin carist, ku u prit si i dërguar nga Nikolla II, i cili e quante “miku ynë”. Grisha Rasputin kishte lindur në fshatin Pokrovskoe në vitin 1869 (ose sipas disa burimeve tre vite më vonë, pasi ai parapëlqente të hiqej më i moshuar për të fituar më shumë autoritet). Si bir i një karrocieri, ai kishte ndjekur fillimisht gjurmët e të atit e më pas kishte punuar thjesht si fshatar, njësoj si banorët e tjerë të atij skaji të Siberisë. Megjithatë, natyra e tij rebele dhe karakteri grindavec e shtrinin shpesh nëpër taverna gjatë netëve. Ndonëse u martua, ai nuk hoqi dorë kurrë nga jeta e shthurur, e mbushur me alkool dhe gra. Derisa një ditë, ndoshta i shtyrë nga një përvojë e mbinatyrshme për të cilën i ishte rrëfyer edhe një miku, ai iu përkushtua rrugës së fesë dhe vetmisë. Pas kontakteve të para me manastiret dhe lëvizjet heretike, ai nisi të vishej me një thes, të mbante një shkop në dorë dhe të ecte kuturu. Gjatë një prej pelegrinazheve të tij mistike, ai arriti të udhëtonte deri në Greqi, në Malin Athos. Për fat të keq, ai nisi të predikonte si një starec, një njeri i shenjtë, duke fituar famë përmes përvojave të tij në gjendje ekstaze, pa hequr dorë megjithatë plotësisht nga kënaqësitë e mishit. “Thuhej se ky pelegrin i çuditshëm kryente rite të veçanta në thellësi të pyjeve bashkë me gra të reja dhe vajza të bukura, duke ngritur kryqe me degët e pemëve dhe duke u lutur para tyre së bashku me dishepullat e tij”, shkruan gazetari dhe njohësi i çështjeve ruse, Rene Fulop-Miller, në biografinë kushtuar Rasputinit, “Djalli i shenjtë”. “Pas kryerjes së riteve, ai i përqafonte dhe i përkëdhelte gratë, ndërsa më pas kërcente dhe këndonte me to, duke pohuar se puthjet, përkëdheljet, këngët dhe vallëzimet përbënin gjithashtu një pjesë të shërbimit hyjnor që i sjell gëzim Perëndisë”.